Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Help, i'm ALIVE!!!

Metric - Help i'm alive





Το έχω λατρέψει αυτό το κομμάτι... Και νομίζω πως εκφράζει απόλυτα την ψυχοσύνθεσή μου τον τελευταίο καιρό...
Έχει τέλειο στίχο.. Παρ'τε να'χετε :Ρ

I tremble
They're going to eat me alive
If I stumble
They're going to eat me alive

Can you hear my heart beating like a hammer? 
Beating like a hammer?
Help, I'm alive, my heart keeps beating like a hammer
Hard to be soft 
Tough to be tender

Come take my pulse, the pace is on a runaway train
Help, I'm alive, my heart keeps beating like a hammer
Beating like a hammer

If you're still alive
My regrets are few
If my life is mine
What shouldn't I do?
I get wherever I'm going
I get whatever I need
While my blood's still flowing
And my heart still beats . . .
Beating like a hammer
Beating like a hammer

Help, I'm alive, my heart keeps beating like a hammer
Hard to be soft
Tough to be tender

Come take my pulse, the pace is on a runaway train
Help, I'm alive, my heart keeps 
Beating like a hammer
Beating like a hammer

If you're still alive
My regrets are few
If my life is mine
What shouldn't I do?
I get wherever I'm going
I get whatever I need
While my blood's still flowing
And my heart still beats . . .
Beating like a hammer
Beating like a hammer
Beating like a hammer
Beating like a hammer

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Why does my heart feel so bad....

Γιατί κάθε, μα κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι να μου έρχεται ένας κόμπος στο λαιμό, ένα ψυχοπλάκωμα? Μια αίσθηση ότι κάπου έχω κάνει λάθος και πλέον είναι πολύ αργά για να το διορθώσω? Γιατί να υπάρχουν αυτές οι μέρες που να με τραβάει να το ακούσω? Σαν κάτι να με ωθεί ώστε να τα σκεφτώ όλα αυτά... Στην ουσία αυτό το τραγούδι αποτελείται από όλες κι όλες 3 προτασούλες: ''why does my heart feel so bad (1) why does my soul feel so bad (2) και these open doors (3)...'' Και ύστερα επανάληψη και μόνο επανάληψη. Κάθε φορά που επαναλαμβάνονται αυτές οι προτάσεις είναι σαν μια διαφορετική μαχαιριά και μερικά ακόμη κιλά στο βάρος της συνείδησης... Γιατί να ασχολούνται μαζί μου μόνο όταν δεν είμαι καλά? Γιατί να ενδιαφέρονται μόνο τότε για μένα? Δεν το παίζω emo η κάτι τέτοιο (why doesn't anybody love meeeeeeh??? :'( haha), απλά την έχω βαρεθεί όλη αυτήν την κατάσταση. Φίλοι, είδος προς εξαφάνιση. Μπορεί να κάνεις παρέα με πάρα πολλά άτομα κατά τη διάρκεια της ζωής σου, ελάχιστα όμως θα μπορέσεις να εκτιμήσεις και να εμπιστευτείς. Και εγώ προσωπικά το πιστεύω αυτό και το έχω ζήσει πολλές φορές. ''Να περνάς καλά και ανέμελα, μην σε νοιάζουν όλα τ'άλλα''- ehmmm ναι, οκ αλλά ΕΓΏ σε ποιον θα μπορέσω να πω τα προβλήματά μου? Ποιος θα με συμβουλεύσει και, ενδεχομένως, ποιον θα συμβουλέψω εγώ? Δεν λέω, καλό και αυτό όμως καταντά βαρετό και μονότονο.
Στην ουσία αυτήν την στιγμή παραθέτω σκόρπιες σκέψεις που είχα στο μυαλό μου και έπρεπε να βγουν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ γιατί δεν είχε μείνει και πολύς χώρος...
Δεν νομίζω πως μου μένει κάτι να πω, όμως και πάλι θέλω να κλείσω με quote : ''I'm not crazy, my rality is just different than urs...''kthxbai αυτά...

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Μήπως τελικά βιάστηκες?

Ήρθε επιτέλους η ώρα να γράψω στα σοβαρά.
Θέλω να μιλήσω για την εμπιστοσύνη και τις βιαστικές αποφάσεις και επιλογές. (τώρα θα είστε κάπως 'been there, done that...'). Το θέμα είναι πως όταν ανοίγεσαι σε κάποιον και του μιλάς για την ζωή και τα βιώματά σου γίνεσαι αυτόματα ευάλωτος (κατά τη γνώμη μου το χειρότερο συναίσθημα που θα μπορούσα να νιώσω) και μόλις συμβεί αυτό χάνεις και ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Δεν μπορώ να κάνω πλέον σχέσεις γιατί η πλειοψηφία τους καταλήγει στο ίδιο, μονότονο και λυπηρό αποτέλεσμα . Φοβάμαι πως θα πληγώσω και θα πληγωθώ. Πως μόλις κάνω κάποια 'γκάφα', όλο αυτό θα γυρίσει ως boomerang προς τα μένα και θα με αποτελειώσει.
Στο θέμα της εμπιστοσύνης έχουμε πιαστεί όλοι, λίγο - πολύ κορόιδα... Όταν γνωρίζεις κάποιον, στην αρχή μπορεί να σου παρουσιάσει χίλια δυο πρόσωπα, κάνοντάς σε ανίκανο να καταλάβεις ποιο μπορεί να είναι το πραγματικό. Μόλις όμως αρχίσει να νιώθει άνετα, παρουσιάζει και τον πραγματικό του εαυτό. Στην αρχή θα σε ενθουσιάσει, θα σε κάνει να θες να τον γνωρίσεις και παραπέρα, αναγκασμένος έτσι να πάρεις κάποιες βιαστικές αποφάσεις. Δεν λέω πως τις αποφάσεις αυτές θα τις πάρεις ακούσια αλλά υποκινούμενος από ορισμένα συναισθήματα που μπορεί να νιώθεις. Υπάρχει τεράστια πιθανότητα να μετανιώσεις για πράγματα που έκανες ή και που δεν έκανες, με αποτέλεσμα το πλήρες ψυχολογικό χαντάκωμα. Συνεχώς ακούω το 'Όλα για κάποιο λόγο γίνονται' ή 'Πρέπει να πάθεις για να μάθεις' αλλά τα βρίσκω εντελώς βλακώδη και ανούσια. Δηλαδή ποιος είναι αυτός ο λόγος που πρέπει η δική μου ψυχολογία να χαλάσει και γιατί πρέπει να το πάθω πρώτα για να μάθω, ενώ μπορώ κάλλιστα να σκεφτώ ώριμα προτού κάνω οτιδήποτε που στην τελική θα το μετανιώσω...
Δυστυχώς όταν έχεις τον 'Μαλακοεπιλογέα' (όπως είπε μια φίλη μου) εγκατεστημένο δεν μπορείς να κάνεις και πολλά γι'αυτό. There's nothing we can do when the universe just wants to piss us off! Όμως κλάιν, έτσι είναι η ζωή και we gotta suck it up και να μην κλαψουρίζουμε μετά όταν μας πάει στραβα.
Θα κλείσω και πάλι με ένα quotation : Don't worry, bifteki... :p byez :D

Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010

Πρεπει να το σκεφτω...

Γράφω... Επιτέλους γράφω... Μετά από καιρό (πολύ καιρό) αισθάνθηκα την ανάγκη να αποτυπώσω σκέψεις και συναισθήματα που εδώ και αρκετό διάστημα με ταλαιπωρούν. Ο κόσμος του facebook και γενικά του διαδικτύου (στην ουσία η κατάχρησή τους και όχι τα συγκεκριμένα) με είχαν αποβλακώσει τόσο πολύ που είχα ξεχάσει πως είναι να γράφεις για τον εαυτό σου. Μόλις πριν από 5 λεπτά αποφάσισα ότι θέλω δικό μου blog.! χα, νομίζω πως βρίσκομαι  στη καταλληλότερη φάση για μια τέτοια απόφαση...
Έχω πολλά πράγματα για τα οποία θέλω να εκφέρω την γνώμη μου όμως είναι πολύ νωρίς (αλλά αργα) για να πέσω στα βαθιά... Οπότε ευχηθείτε μου καλή τύχη και πάντα τέτοια guys! Και ας κλείσω με ένα αισιόδοξο quote : ''If you're brilliant and open-minded, you can start at the top.''